Vredesduif

De duif met het groene takje

De voorstelling van de vredesduif herinnert aan het verhaal van de zondvloed, een mythologisch verhaal in de Bijbel dat begint met onvrede in de wereld: mensen maken ruzie met elkaar (Genesis 6, 5 - Genesis 9, 17).
Omdat dit niet de wereld is die God voor de mensen bedoelde, wilde Hij hen daarvoor straffen met een grote overstroming. Voor één gezin maakt God een uitzondering: het gezin van Noach. Want Noach houdt in zijn leven rekening met God.
Noach krijgt van God de opdracht om een ark te bouwen. Als het begint te regenen, gaat Noach met zijn gezin de ark in, samen met twee dieren van elke soort zodat de aarde terug met dieren kan bevolkt worden wanneer het ophoudt met regenen. God sluit de deur van de ark.
Na veertig dagen en nachten regen, toen het water begon te zakken liet Noach een duif los. Pas toen ze terugkwam met een groen olijftakje in haar snavel, wist Noach dat de overstroming voorbij was, de natuur terug opleefde (verrijzenisgedachte) en er vrede was.

Zo werd de duif met een groen olijftakje het symbool voor nieuw leven, voor verzoening, voor vrede tussen God en mens, voor vrede onder mensen.

Een witte duif

Wellicht koos men voor die vredesduif een witte kleur omdat 'wit' in veel culturen een kleur is die zuiverheid en onschuld oproept.

Vredesduif in de kunst

Schilderkunst

Pablo PICASSO

La colombe (De duif)
Bij de wereldvredeconferentie in Parijs (1949) gebruikte men de bekende vredesduif van Picasso als logo. Die duif heeft wel geen olijftakje in de bek.

Later maakte Picasso verschillende kunstwerken van een duif met een olijftakje:

Nog een andere vredesduif van Picasso.

Suggesties

Grote Kinderen

DOEN

Vredesduiven

De kinderen tekenen een vredesduif op karton. De vorm en grootte zijn verschillend. Wanneer ze de vredesduif uitgeknipt hebben, beginnen ze die te beschilderen, te beplakken, te bespatten of ....
Wanneer de vogels droog zijn, schrijft elk kind er een vredeswens op.

Nadien maken ze met de vogels een mobile of een slinger.
Verwijs ernaar wanneer er ergens oorlog is uitgebroken, wanneer er een hevige ruzie onder de kinderen is ...

Vredesduif-mobile

(C. LETERME in Simon +, Uitgeverij Averbode, december 2001, nr 3)

De vredesduif komt uit het verhaal van de zondvloed. Toen het veertig dagen en nachten geregend had, liet Noach een duif los om te zien of de aarde al bewoonbaar was. Maar de duif keerde terug. Ze had land noch tak gevonden om even uit te rusten. De aarde was nog bedekt met het 'dodende' water.
Zeven dagen later liet Noach een tweede duif los. Ze kwam terug met een groene olijftak in haar bek. Zo wist Noach dat er terug groen was op aarde, dat er terug leven mogelijk was, dat er vrede was.

Maak met de kinderen een mobile van duiven en olijftakken. In de nerven van de olijftakjes schrijven de kinderen wat vrede voor hen betekent. Het abstracte woord ‘vrede’ wordt hierdoor concreter. Op de rand van de vleugels van de duiven schrijven ze wat ze kunnen doen om die vrede te realiseren.

TIP
Wie geen geduld heeft om een mobile te maken kan een ‘vredestak’ in de klas brengen. Aan een dode tak, worden eerst ‘olijftakjes’ gekleefd. Nadien hang je de duifjes met een fijne draad aan de tak op, zodat ze bewegen bij het minste beetje wind.

Origami

Klik hier om te zien hoe je een vredesduif kunt vouwen. Vertrek van een vierkant stuk wit papier.

Hang de verschillende vredesduiven nadien op met een fijne draad. Maak er een mooi geheel van.

Mobile

Print deze duiven een aantal keer.

Mogelijkheid 1
De kinderen knippen deze duiven uit en maken er een mobile mee: ze hangen de duiven met een draad van verschillende lengte aan een kapstok.

Mogelijkheid 2
De kinderen inspireren zich aan deze duiven om hun eigen vredesduif te tekenen op een stevig papier.
Wanneer ze klaar zijn, kleven ze een groen takje op de bek van de vogel (dit kan ook een tekening zijn van een blaadje dat de kinderen groen kleurden).

Hang daarna de vredesduiven met een draad op aan het raam (in verschillende hoogtes) of …

Jongeren

VERTELLEN

De vredesduif

(C. LETERME, 99 verhalen met een knipoog, uitgeverij Averbode, 2014, p. 145)

Vier koningen hadden veel met elkaar gevochten.
Maar ze werden daar niet beter van,
en hun onderdanen ook niet:
in de steden leden de mensen honger
en er waren bedelaars in elke straat.
Toen dachten de koningen:
- We kunnen beter voor vrede zorgen.

Ze kwamen bijeen rond een grote ronde tafel.
Omdat niemand van hen nog wist
waarom ze met elkaar in oorlog waren,
vonden ze dat een goede reden
om vrede te sluiten met elkaar.

Op een avond zochten ze
naar een symbool voor die vrede.
Een roos? Een ster? Een lammetje? Een duif?
Het werd een duif!

De mensen van de vier rijken hoorden ervan.
Ze begonnen te feesten:
eindelijk was er vrede!
En de duif...
die zou hen daaraan herinneren!

De volgende morgen
kwamen de koningen bijeen
rond de grote ronde tafel.
- Welke kleur moet die vredesduif hebben?
- Blauw, zei de ene koning.
- Rood, zei een andere.
- Groen, bedacht de derde koning.
- Geel zou veel beter zijn, zei de vierde.
En toen begonnen die vier koningen
met elkaar ruzie te maken
over de kleur van de duif.

__Bespreek
(Bron: https://www.kuleuven.be/thomas/page/duif)

- Waarom besluiten de koningen om vrede te sluiten?
- Waarom zouden ze op zoek gaan naar een symbool voor die vrede?
- Waarom zouden ze kiezen voor een duif? Wat vind jij daarvan?
- Waarom leidt de duif uiteindelijk toch weer tot ruzie? Wat vind je daarvan?
- Is de duif dan toch geen goed symbool voor vrede? Waarom wel/ niet?
- Stel dat je aan de koningen iets zou kunnen zeggen. Zou je dat doen? Waarom wel/ niet? Zo ja, wat zou je hen vertellen?