... WAARDERING

De gebarsten kruik
(Naar: C. LETERME, Een parel voor elke dag, uitgeverij Averbode, 2007, p. 340)

Elke dag ging een waterdrager naar de rivier
om water te halen voor zijn meester.
Aan een houten juk droeg hij twee kruiken.
De ene kruik was zo goed als nieuw,
de andere was oud en gebarsten.
Daarom was de helft van deze kruik telkens leeg
als de waterdrager thuiskwam.
Dat deed de oude kruik veel verdriet.

Op een dag zei de oude kruik tegen de waterdrager:
‘Meester ik schaam me.’
‘Waarom?’ vroeg de waterdrager.
‘Omdat ik niet kan doen wat je andere kruik kan.
Die levert je dagelijks
een volle kruik water af,
terwijl ik onderweg
steeds water verlies.’

‘O,’ zei de waterdrager, ‘maar dat wist ik al lang.
Toch heb ik je nooit willen vervangen.
Zijn je die mooie bloemen langs de weg dan nooit opgevallen?
Ze groeien alleen maar aan jouw kant.
Enige tijd geleden heb ik daar zaad uitgestrooid,
en jij hebt ze elke dag begoten.
Nu kan ik er voor mijn meester
een prachtig boeket bloemen van plukken.’

(Naar een verhaal uit India)

Een waterdrager had twee kruiken die hij elke dag vulde met water.
De nieuwe kruik zorgde telkens voor een volle kruik water.
De gebarsten oude kruik zorgde elke dag voor een halve kruik water.

Het water in de nieuwe kruik zorgde ervoor
dat de mensen in het huis van de meester
te drinken hadden, zich konden wassen en verfrissen.

Het water dat onderweg uit de oude kruik drupte
zorgde ervoor dat bloemen en planten onderweg
elke dag wat water kregen.

Zo kon de waterdrager voor zijn meester
een prachtig boeket plukken.
Beide kruiken zorgden op hun manier voor levenskwaliteit.

En de oude kruik, die de helft van het water onderweg verloor?
Die maakte zich zorgen omdat de barst het onmogelijk maakte
om alle geputte water op de bestemming te krijgen.

De waterdrager had dat al veel eerder gezien,
maar deed de oude kruik niet weg!
Want die had kwaliteiten die het leven aangenamer maakten.

Een verhaal dus over het belang van water
én over het belang van mensen die oog hebben
voor de goede kanten van wat onvolkomen is.

Chantal Leterme

Klik hier voor alle vorige verhalen.