Loading...
 

Psalm 78

2 Tent

(Morguefile free stock photo license)


…page…

Psalm 78: Vergeet niet wat God deed

De tekst

Dichter bij de tijd

(Bewerking: C. Leterme)

Een compositie van Asaf.

Mijn volk, luister nu naar wat Ik jullie leer,
luister naar wat Ik zeg, Ik zal spreken in gelijkenissen,
zeggen wat al lang verborgen was.
Wat wij hoorden, wat wij mogen weten,
wat onze ouders ons vertelden.

Dat vertellen we ook aan hun kleinkinderen,
die het zullen doorgeven aan de volgende generatie:
de roem van God, zijn macht
en de wondere daden die Hij deed.

Hij stelde regels op voor Jakob, plantte de wet in Israël,
en gaf onze ouders de opdracht die aan hun kinderen te leren,
zodat de volgende generatie ze zou kennen
en dat de kinderen die ze krijgen
ze op hun beurt aan hun kinderen zouden vertellen.

Zo vertrouwen ze God en vergeten ze nooit wat Hij heeft gedaan
en houden ze zich aan zijn geboden.
Ze worden niet zoals hun voorouders: vol wrok en verzet,
wisselvallig van hart, met een geest die niet op God bouwt.

De zonen van Efraim, bekwaam met pijl en boog,
liepen weg toen de strijd begon!
Want ze hielden zich niet aan het verbond van God,
en weigerden naar zijn wet te leven.
Ze waren zijn daden vergeten en de wonderen die Hij toonde.

Hij had hun vaderen wonderen laten zien
in Egypte, het gebied van Soan.
Hij splitste de zee zodat ze er doorheen konden trekken
en stuwde het water tot een dam.

Overdag ging Hij hun voor in een wolk,
‘s nachts in een schijnsel van vuur.
Hij spleet de rots in de woestijn,
en deed hen het opborrelende water drinken.
Hij deed rivieren ontspringen uit de rots,
en deed het water neerstorten in stromen.

Maar ze bleven tegen Hem zondigen
en ergerden de Allerhoogste in de woestijn.
Ze stelden God op de proef in hun gedachten,
door begerig naar voedsel te vragen.

Ze beledigden God door te zeggen:
'Kan God hier, middenin de woestijn een tafel dekken?
Ja, Hij sloeg de rots, er vloeide water,
er begonnen beken te stromen,
maar, zou Hij ook brood kunnen geven,
geeft Hij ook vlees aan zijn volk?'

Toen God dat hoorde, werd Hij erg kwaad.
Een vuur ontbrandde tegen Jakob,
zijn boosheid laaide op tegen Israël,
want het wilde niet in God geloven
en niet vertrouwen op zijn redding.

Hij gaf bevel aan de wolken daarboven,
en opende de deuren van de hemel.
Hij liet manna als eten op hen regenen,
Hij gaf hun koren uit hemel.
Ieder kreeg ‘engelenbrood’ te eten.
Hij zond hun voedsel tot ze genoeg hadden!

Aan de hemel liet Hij de Oostenwind los
en deed met macht de zuidenwind komen.
Hij liet vlees op hen regenen alsof het stof was,
een zandstorm van wiekende vogels,
Hij liet ze neerkomen midden in hun kamp,
overal in het rond bij hun tent.

En ze aten en hadden meer dan genoeg.
Wat ze ook wensten, Hij gaf het hun.
Maar terwijl ze bleven verlangen
- hun eten was nog in hun mond -
werd God woedend op hen
en trof hen in hun sterkste zonen:
Hij velde de bloem van Israël.

Maar bij dit alles bleven ze zondigen:
ze geloofden niet in zijn wonderen.
Hij deed hun dagen in rook opgaan,
hun jaren vergaan in verschrikking.

Sloeg Hij toe, dan vroegen ze naar Hem,
bekeerden zich en zochten God.
Dan wisten ze weer: God was hun rots,
God, de Allerhoogste, hun verlosser.

Maar met hun mond bedrogen Hem,
en met hun tong bleven ze Hem beliegen,
want hun hart bleef niet bij Hem,
ze wilden niet houden aan zijn verbond.

Maar God bleef goed, vergaf hun het kwaad,
Hij liet hen niet sterven.
Telkens kwam Hij terug van zijn kwaadheid
en wakkerde zijn woede niet aan.
Hij dacht: het zijn maar mensen,
een zucht die gaat en niet terugkeert.

Hoe vaak, in de woestijn, beledigden ze Hem,
kwetsten ze Hem in die eenzaamheid.
Telkens opnieuw daagden ze God uit,
en krenkten ze de Heilige van Israël.
Ze vergaten hoe zijn hand
hen vroeger had verlost van hun onderdrukker.
Hoe Hij tekenen deed in Egypte,
en wonderen liet zien in het gebied van Soan.

Want Hij veranderde de Nijl in bloed,
zodat die ondrinkbaar werd.
Hij zond steekvliegen die hen opvraten.
en kikvorsen die verderf brachten.

Hij gaf hun oogst aan de sprinkhanen.
Al wat zij verbouwden ging naar die veelvraten.
Hij vernielde hun wijnstokken met hagel,
en hun moerbeibomen met ijzel.

Hij gaf hun vee prijs aan het noodweer,
en hun kudden aan het vuur van de bliksem.
Hij liet zijn brandende woede op hen los,
zijn verbolgenheid, dreiging en kwaadheid:
een zwerm van ongeluksboden.

Want Hij gaf zijn woede de vrije teugel,
en spaarde Hen niet voor de dood.
Hij gaf hun levens prijs aan de pest.
Hij trof elke eerstgeborene in Egypte,
de oudsten in de tenten van Cham.

Maar zijn volk liet Hij wegtrekken als schapen,
Hij ging hun voor in de woestijn als een kudde.
Hij leidde hen veilig – ze hadden niets te vrezen! -
De zee had hun vijand overspoeld.

Hij bracht hen naar zijn heilig gebied,
waar de berg was die Hij voor zichzelf bestemd had.
Volken dreef Hij voor hen uit,
Hij verdeelde voor hen het nieuwe land met een meetsnoer.
In hun tenten liet Hij de stammen van Israël wonen.

Maar ze daagden God uit en beledigden Hem
Ze wantrouwden de hoogste God,
en hielden zich niet aan zijn wetten.
Ze werden afvallig en ontrouw zoals hun voorouders,
sprongen terug als een falende boog.
Ze daagden Hem uit met hun offerhoogten
En beledigden Hem met hun godenbeelden.

Toen God het merkte, werd Hij erg boos,
Hij verachtte Israël oeverloos.
Toen verwierp Hij zijn woning in Silo
de tent waar Hij woonde onder de mensen.

Hij liet zijn volk wegvoeren
en gaf zijn sieraad in handen van de vijand.
Hij gaf zijn volk prijs aan het zwaard,
Hij was er woedend op.

Vuur verteerde hun jonge mannen,
er klonk geen bruidslied meer voor hun dochters.
Hun priesters werden gedood door het zwaard,
de smart van hun weduwen vond geen tranen meer.

Toen stond God op, als uit een slaap,
als een held die zijn roes van zich afschudt.
Hij joeg zijn haters voor zich uit,
en belaadde hen met eeuwige schande.

Hij verwierp de tent van Jozef,
ook de stam Efraim koos Hij niet!
Het was de stam Juda die zijn voorkeur had,
de berg Sion die hij lief had
Daar Hij bouwde zijn heiligdom hemelhoog,
en zette het vast als de aarde, voor altijd.

Zijn keuze viel op zijn dienaar David.
Hij nam hem weg uit de schaapskooien,
nam hem weg van achter de ooien,
om herder te zijn van Jakob, zijn volk, Israël, zijn eigendom.
Hij weidde hen met een zuiver hart,
en leidde hen met vaste hand.



Stilstaan bij …

Asaf
(= ‘Hij heeft zich ontfermd’)
Asaf, een Leviet, was leider van een van de drie zangersgilden van het koor in de tabernakel.
Psalmen 50 en 73 - 83 worden aan hem toegeschreven.
Hij wordt regelmatig met koning David genoemd als muzikant en ’ziener’. (1 en 2 Kronieken)

Efraïm
Deze stam gaat terug op een van de zonen van Jozef. De naam Efraïm wordt in deze psalm gebruikt als naam voor het Noordrijk. Hun ontrouw is de reden waarom God hen verwerpt en de stam en zijn heiligdom in Silo verwerpt (verder in de psalm).

Soan
De noordoostelijke Nijldelta.
De naam kan verwijzen naar Raämses, een voorraadstad die de Israëlieten volgens de Bijbel voor de farao moesten bouwen.

Cham
Naam voor Egypte.

Silo
Silo lag in een heuvelachtig gebied in het midden van Israël op twintig kilometer ten zuiden van Sichem. De stad was in de Bijbel vooral bekend voor het heiligdom waarin de ark van het verbond werd bewaard, toen Eli er priester was. Dat heiligdom werd waarschijnlijk verwoest door de Filistijnen.
Lees meer

’Tent van Jozef’
= ‘huis van Jozef’
Hiermee bedoelt de psalmist het Noordrijk, dat eerder en dieper dan Juda (Zuidrijk) zou vallen.





Bij de tekst

Reminder

Het geheugen van het joodse volk blijkt niet erg groot, daarom vermeldt de psalmist de wonderen (in dit geval: de plagen) die God voor hen deed, zodat ze uit Egypte konden trekken.
De bedoeling is dat de mensen terug aan die gebeurtenissen denken, en God danken voor alles wat Hij gedaan heeft.



Overdreven

De grote ontrouw van het Noordrijk (Efraïm) wordt overdreven beschreven om de verheffing van Juda onder David te verklaren en de privileges van het Zuidrijk te wettigen.



Maskil

Het woord ‘maskil’ betekent: ‘verlicht’ of ‘wijs’.
Omdat de psalmen 32, 78 en 142 wijsheid bezorgen, worden ze ‘maskil’ (maschil) / ‘wijsheidspsalmen’ genoemd.
Zo’n psalm roept op tot vertrouwen in God en trouw aan zijn wet. Een historisch overzicht herinnert de trouw van God en de ontrouw van het volk.