Rode draad in de lezingen
Als een mens sterft, komt hij niet in het luchtledige terecht. Over de dood heen wordt hij opgewacht door God, die hem opvangt als een liefdevolle vader/moeder.
Reeks 1
| 1e lezing | De profeet Jesaja droomde van een feestmaal voor alle volkeren op de berg Sion. Daar waar God de dood vernietigde, is alleen nog vreugde en blijdschap. |
| Tussenzang | Psalm 27 noemt God: 'Mijn licht, mijn geluk, mijn burcht, mijn veiligheid.' Daarom vraagt de psalmist om voor altijd te mogen leven in het huis van God. |
| 2e lezing | Johannes zag in een visioen een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar er geen dood meer is. |
| Evangelie | De evangelist Marcus schreef dat toen Jezus stierf, het voorhangsel van de tempel in tweeën scheurde, een manier om te zeggen dat God niet langer apart leeft in zijn tempel en dicht bij de mensen wil zijn. |
Reeks 2
| 1e lezing | Het boek Wijsheid verwoordt de hoop op onsterfelijkheid. |
| Tussenzang | Zoals men de donkere kloven niet moet vrezen, zo moet men ook de dood niet vrezen en mag men uitkijken naar het huis van God waarin men blijvend zal wonen. |
| 2e lezing | Paulus schreef aan de christenen van Rome dat niets, ook niet de dood, in staat is om ons te scheiden van de liefde van God. |
| Evangelie | De leerlingen van Emmaüs hebben de nabijheid van de verrezen Christus ervaren in woorden (Bijbel) en in tekens (breken van het brood). |
Reeks 3
| 1e lezing | De kwaliteit van het leven wordt niet bepaald door de lengte ervan. |
| Tussenzang | Psalm 130 roept uit doffe ellende om goedheid en vergeving van God. |
| 2e lezing | Paulus drukt de christenen van Tessalonica op het hart dat als Christus gestorven is en opgestaan is, dat ook met zijn volgelingen zal gebeuren. |
| Evangelie | De evangelist Johannes schreef over Lazarus die gestorven was. Toen Jezus drie dagen na zijn overlijden aankwam in Betanië, zei Hij tegen Maria dat wie in Hem gelooft eeuwig zal leven, ook al is hij gestorven. |
Extra:
Allerzielen
Als de dood het leven kruist
Een koestermoment
Aller-zielen is een speciale dag
van gedenken.
Een dag waarop we herdenken
wie ons lief was
en die ons voorging
naar die wereld
die we niet kennen
en niet kunnen bevatten.
De dood veroorzaakt
een breuk in ons leven,
een schok aan emoties.
Rauw en hard slaat ze in.
We nemen er zelden
vrede mee.
De dood trekt een grens.
Ze slaat een bres in ons leven.
De lege plek erna is
niet in woorden te vatten,
ze is onbeschrijflijk.
Hoe sterker de band was,
hoe groter de liefde was,
hoe schrijnender de pijn.
We moeten ons leven
heruitvinden.
Christenen hopen dat
onze doden verder leven.
We proberen ons op te trekken
aan de ervaring
van Maria van Magdala
en van de apostelen.
Voor hen was Jezus van Nazaret
niet dood,
al was hij gestorven.
We nemen afscheid
van het lichaam van mensen,
nooit van hun persoon.
Ze zijn deel van ons,
ze leven verder in ons hart
en in onze gedachten.
We koesteren onze herinneringen
als kostbare parels aan ons levenssnoer.
Mia Verbanck - november 2026
(Pastorale Eenheid Heilige Damiaan - Hoboken-Berchem-Kiel-Wilrijk)